Laktoza jest głównym węglowodanem mleka większości ssaków. Z chemicznego punktu widzenia laktoza jest dwucukrem składającym się z glukozy i galaktozy. Jest podstawowym składnikiem suchej masy mleka, wpływającym na jego wartość energetyczną i słodkawy smak. Związek ten wpływa na utrzymanie właściwego ciśnienia osmotycznego, poprzez co uczestniczy w przechodzeniu jonów oraz wody z krwi do wydzieliny gruczołu mlekowego. Dzięki temu mleko przyjmuje płynną konsystencję, co umożliwia pobieranie tego pokarmu przez młode oseski. Do węglowodanów mleka, poza laktozą, należą również niewielkie ilości wolnej glukozy i galaktozy.

Oseski nie mają zdolności trawienia skrobi, z tego względu laktoza jest podstawowym węglowodanem w pierwszych tygodniach życia. W tym okresie jej przyswajalność wynosi około 98 %. W jelitach szczeniąt dochodzi do wytwarzania laktazy, enzymu rozkładającego dwucukier mleka do cukrów prostych: glukozy i galaktozy. Cukry te wchłaniane są do krwi, stanowiąc łatwo dostępne źródło energii. Galaktoza powstająca w wyniku enzymatycznej hydrolizy laktozy jest nie tylko źródłem energii, ale także bierze udział w biosyntezie ważnych związków strukturalnych układu nerwowego. Wraz z wiekiem aktywność laktazy ulega obniżeniu, a niestrawiona laktoza ulega w jelicie grubym fermentacji, w wyniku której powstają między innymi: dwutlenek węgla, wodór i metan.

Laktoza jest głównym cukrem nie tylko mleka, ale również preparatów mlekozastępczych stosowanych w żywieniu osieroconych szczeniąt. W płynnych produktach laktoza szybko ulega fermentacji. Z tego względu preparaty mlekozastępcze należy przygotowywać do podania szczeniętom bezpośrednio przed karmieniem, co ogranicza możliwość rozwoju niepożądanych mikroorganizmów.